အချစ်တဲ့လား..
လေထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်၊
တမြည့်မြည့်နဲ့ အရောင်ပြယ်လွင့်သွားတဲ့
ပန်းချီတစ်ချပ်လို
နှမြောသတကြီးစွာ...၊
အတိတ်က တဆစ်ဆစ်နဲ့
လည်ချောင်းတစ်လျှောက် ...
ကိုက်ခဲနေလေရဲ့ ...၊
အရာရာ သုညလိုဖြစ်နေတဲ့ ကမ္ဘာ...၊
ပိုးစုန်းကြူးလိုပဲ ... အမှောင်ညမှာ
တောင်ပံခတ်ထွက်ခွာသွားလေတဲ့ ...
ကျောပြင်လေးကိုငေးရင်းကြည့်ကာ၊
နှုတ်က တမြည် မြည်ပါပဲ၊
နေရစ်ခဲ့လေစေပြီပေါ့ ကလေးရယ်...။
နေ
တိမ်စိုင်တွေ ကင်းမဲ့ …
အရောင် ပြယ်လွင့်တဲ့ညတွေ...၊
အရာရာဟာ လ ဖွက်ထားတဲ့
လိပ်ပြာ…။
မျက်ကန်းတစ္ဆေဖွတ်ထားတဲ့
အတိတ်ဟာ...၊
မျှော်လင်းခြင်းအချို့ရဲ့
တိုက်စားမှုနဲ့အတူ၊
ညကို စစ်ကူ ခေါ်နေလေတယ်...။
အငွေ့အသက်ကင်းမဲ့တဲ့
ကောင်းကင်...
သစ်လွင်ပြယ်လွင့်နေတဲ့
ပန်းချီတစ်ချပ်အောက် …..၊
အတိတ်ရဲ့လေပြေ … ၊
စိတ်ရဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်လို …
လွမ်းဆွတ်မှုတိုင်းဟာ
မိုးစက်တွေလိုပဲ
ထစ်ချုန်းနေလေရဲ့ … ။
နေ
ခက်ခဲတဲ့ပုစ္ဆာ၊
ကာရန်မရှိတဲ့ကဗျာ၊
အနားသတ်မရှိတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလို
အရာရာက သူ့ရဲ့အဘိဓာန်မှာကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်.....။
နေ
