အချစ်

 ခက်ခဲတဲ့ပုစ္ဆာ၊

ကာရန်မရှိတဲ့ကဗျာ၊

အနားသတ်မရှိတဲ့ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလို

အရာရာက သူ့ရဲ့အဘိဓာန်မှာကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်.....။ 

နေ

ငါ

ခံစားချက်တွေကို စီရင်...

ပုံသဏ္ဍန် မမှန်တဲ့

ပြဌာန်းချက် သက်သက် တွေကိုလိုက်နာ..

ဒဿန တွေကို  ကိုယ်တိုင်ချီးမွှန်း.....

အတွေးတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုးကွယ်၊

အိမ်မက်တွေထဲမှာပဲ လူးလွန့်ရင်း..၊ 

တိတ်တဆိတ် ...

ရှင်သန်ရာပျောက်ရှနေတဲ့..

ကပ်ပါးကောင်လို..

မွန်းကြပ်မှုတွေကို ..

လှောင်ရယ်ရင်း၊

မနက်ဖြန်တွေကို..တဖြည်းဖြည်းခြင်း... သတ်ဖြတ်နေသူ.....။

နေ
21.9.2019

ည

ကဝေတွေကတဲ့ည..

မှန်တွေထဲမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။

ကာရံတွေပျောက်ခဲ့ရ..

သံစဉ်တွေဟာရှတတနဲ့၊

လေအစုန်မှာ ... စုန်ဆန်ရင်း ဌက်တစ်ကောင်ဟာ..

အတောင်ပံတွေပျောက်ဆုံးနေလေရဲ့..။

အော်.... ညတဲ့ ...

အရာရာဟာ ....

ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ်ပျောက်ဆုံးခံရင်း...၊

လမင်းလေးရေ ....

မင်းနားခိုဖို့ ကောင်းကင်တစ်ခု

ဖန်ဆင်းပေးနေ လေရဲ့။ ။

နေ

၉၊ ၉၊ ၂၀၁၉

က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ

အျပံဳးေတြကို အဆံုးသတ္ဖို႔
 မ၀ံ့ရဲ
 ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကို....နင္းေျခ
အရာရာကို
ဆုတ္ေျချဖဲျပီး
ဗီလိန္တစ္ေယာက္လို႔ ကမၼည္းထိုးပါေစေတာ့
အခ်စ္ကို စီးခ်င္းထိုးလို႔
အမုန္းေတြကို ခံယူ
အရံလူအျဖစ္
ေနရစ္ခဲ့သည္....။

တစ္ခါက

တစ္ခ်ိဳ ႔ ညေတြက ေမွာင္လြန္းတယ္
ေယာင္ယမ္း တိတ္ဆိတ္ မလင္းတတ္ သလိုပဲ ၊
မကာခ် ႏိုင္တဲ့ တံခါးရြက္ၾကားမွာ
ေလ၀င္ခ်က္ေတြ ရွိေနခဲ့ရဲ ႔

ဇာတ္သိမ္းခန္းက ကြာဟလြန္းတယ္
ငါ့လက္ေတြက တစ္စံုတစ္ရာကို ေရးဆြဲေနတုန္း ၊
မုိးစက္ေတြသာ ျပာက်သြားတယ္
ငါ့ေျခလွမ္းေတြက ဇြဲေကာင္းေနတုန္း

ႀကိတ္မွိတ္ပိတ္ပစ္
ငါကုိယ္တုိင္ပဲ သိမ္းခဲ့တဲ့ ဇာတ္က
ငါ့အိမ္မက္ေတြ ကို ေျခာက္လွန္႔
တစ္ခါတစ္ခါ မီးတစ္ပြင့္လုိ
တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေတာက္ျပေနတုန္း ၊

ေျခာက္ေသြ ႔ ေနတဲ့ ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြ ရွိမယ္
မခမ္းေျခာက္ႏိုင္တဲ့ မုိးေရစက္ေတြရွိတယ္
ထံုးစံအတိုင္း တစ္ခါတစ္ခါမွ လင္းတဲ့
မီးမလာတဲ့ ညေတြႀကီးရယ္ ၊

ငါျဖဲပစ္ခဲ့တဲ့ အတိတ္စာမ်က္ႏွာေတြ
အခုိးအေငြ႔ အျဖစ္ေပ်ာက္ကြယ္
ဒါေတာင္ စာအုပ္ထဲက အနားစေတြက
အရာရာကိုျပန္ကာလွန္ကာ
 ေျပာျပေနတုန္း.....။ ။

အင်းယားသို့

တစ်ယောက်ထဲလည်း

ထပ်တစ်လဲလဲ လေပြည်တွေအနား

အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ငါနားခဲ့တဲ့ အင်းယား ။ ။

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့

ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်

ခုံ ရရင် ဂီတာခေါက် ငါတို့

သံစဉ်တွေ  လွင့်ပျံခဲ့တဲ့အင်းယား ။ ။

ဘယ်တော့မှ ရှာမရတော့မဲ့

ကောင်မလေးတစ် ယောက်ရဲ့

ချိုမြိန်ခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းပါး

မင်းလောက်မလှပါဘူး အင်းယား ။  ။

မိုးစက်တွေ ကြွေခဲ့တယ်

နွေညနေ လေပြည်တွေ ဝေ့ခဲ့တယ်

ဆောင်းနှင်းတွေကြား ဝိုးတစ်ဝါး

ငါ့ခြေလှမ်းတွေ မင်းဘေးနား

မပြတ်ခဲ့ပါဘူး အင်းယား ။  ။

ငါတို့ အနမ်းတွေဝေခဲ့တယ်

ငါတို့ နှုတ်ခမ်းတွေ…

ငါတို့ အချမ်းပြေ ထွေးပွေ့မှုတွေ

မင်း ပြုံးပြုံးကြီး ခိုးကြည့်ခဲ့တာ ငါသိပါတယ်

အင်းယား ။ ။

ငါတို့ ခဲတွေနဲ့ ပလုံ ခနဲ

မင်းဆီကို ပစ်ခဲ့ကြတယ်

မင်းကတော့ အပြုံးမပျက်ပါဘူး အင်းယား ။ ။

မင်းနံဘေးက မြက်ခင်းမှာ

လဲလျှောင်းရင်း ကြယ်တွေကို

ကောင်းကောင်း ငေးခဲ့တဲ့ မေ့မရတဲ့ညတွေ

ရှိခဲ့ တယ် အင်းယား ။ ။

အခုတော့ မင်းကိုထားလို့

ငါ့တို့ အားလုံး တစ်နေရာစီခြား

မင်းကော ငါ့ကို လွမ်းနေမှာ လား အင်းယား ။ ။

ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်

မင်းဆီကို ရောက်ခဲ့ရင်

ငါ့ကိုပြန်ပြောနိုင်အောင်

မင်းလဲ ခုံတွေမှာ လက်ဆော့ကာ

ငါ့ကို သတိရကြောင်း ရေးပေးပါလား အင်းယား ရာ ။ ။

နေ

(လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်သောအချိန်ကာလ၊ ပြည်ပမှာရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်)

အခုတော့ အင်းယားမှာခုံတွေမရှိတော့ပါဘူး။ 

အပင်အိုရဲ့ နွေညိုညိုပြဇာတ်

နံရံပေါ်က အလှတွေပျောက်ကွယ်

ခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ ဟောင်နေသံတောင်

လှောင်ရီသံလား ရက်စက်တယ် …..၊

ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အပြုံးတွေကွာကျ

အငြိုးမုန်တိုင်းတွေ လာသမျှ

ကောင်းကင်ကြီးကငိုချ

တိမ်တွေပြိုကျ

ငါ့မှာ ငိုပြစရာမျက်ရည်တောင် မရှိခဲ့ဘူး….၊

လိုက်ကောက်ဖို့မလောက်တော့ဘူး ၊

သိရဲ့နဲ့ရူးခဲ့တဲ့

ညဆိုတာတွေကို…. 

အဆုံးမသတ်တတ်တော့၊

ရက်စက်တတ်တဲ့ မိုးစက်က

ခိုးထွက်တဲ့ ငါ့မျက်ရည်တွေကို

နင်းချေ ၊

အဆုံးသတ်မလှတဲ့

ဒဏ္ဍာရီ အတွက်

လူတကာရဲ့ ဟာသဆန်ဆန်

ပြဇာတ်တွေ ၊

ငါ့ကိုယ်ငါပဲပြန်နင်းချေ

ရာသီတိုင်းက ငါ့အတွက်တော့ 

နွေတွေကြီးပဲ ၊

ကျို့တို့ ကျဲတဲ ကြွေစရာ

တစ်ခြမ်းမှမရှိပဲ

ငါ့အကိုင်းတွေ ငါချိုးချ

မြို့ ပြရဲ့ ညတွေက

ခြောက်ချားမှုနဲ့ လှောင်ရီနေကြတယ် ။  ။

                                                          နေ